Στόχος της ιστοσελίδας είναι να αναρτά προτεινόμενα θέματα για όλες τις τάξεις Γυμνασίου και Λυκείου, όπως και να ενημερώνει για όλα τα νέα που αφορούν στην Εκπαίδευση.
Ελπίζουμε να σας φανεί χρήσιμο!Καλή περιήγηση...

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Διονυσιος Σολωμος: Ο Κρητικος : 1ο Κριτηριο αξιολογησης

                                              2{ 19}

 Πιστεψετε με ο,τι θα πω ειν  ακριβη αληθεια
 Μα τες πολλες λαβωματιες που μοφαγαν τα στηθια
 Μα τους συντροφους ποπεσαν στην Κρητη πολεμωντας
 Μα την ψυχη που μ εκαψε τον κοσμο απαρατωντας.
 ( Λαλησε, Σαλπιγγα! κι εγω το σαβανο τιναζω,
 Και σχιζω δρομο κ τς αχνους αναστημενους κραζω:
 " Μην ειδετε την ομορφια που την κοιλαδα αγιαζει;
 Πεστε, να ιδειτε το καλο εσεις κ ο,τι σας μοιαζει.
 Καπνος δε μενει απο τη γη νιος ουρανος εγινη.
 Σαν πρωτα εγω την αγαπω κ θα κριθω μ αυτηνη.
 - Ψηλα την ειδαμε πρωι της τρεμαν τα λουλουδια
 Στη θυρα της Παραδεισος που εβγηκε με τραγουδια.
 Εψαλλε την Ανασταση χαροποια η φωνη της,
 κι εδειχνεν ανυπομονησια για να μπει στο κορμι της.
 Ο ουρανος ολοκληρος αγρικαε σαστισμενος,
 Το καψιμο αργοπορουνε ο κοσμος ο αναμμενος.
 Και τωρα ομπρος την ειδαμε ογληγορα σαλευει.
 Ομως κοιταζει εδω κ εκει κ καποιονε γυρευει).

                                                                    3 { 20 }
 Ακομη εβαστουνε η βροντη................
 Κι η θαλασσα, που σκιρτησε σαν το χοχλο που βραζει,
 Ησυχασε κ εγινε ολο ησυχια κ παστρα,
 Σαν περιβολι ευωδησε κ εδεχτηκε ολα τ αστρα.
 Κατι κρυφο μυστηριο αστενεψε τη φυση
 Καθε ομορφια να στολιστει κ του θυμο ν αφησει.
 Δεν ειναι πνοη στον ουρανο,στη θαλασσα φυσωντας
 Ουτε οσο κανει στον ανθο η μελισσα περνωντας,
 Ομως κοντα στην κορασια, που μ εσφιξε κ εχαρη,
 Εσειοταν τ ολοστρογγυλο κ λαγαρο φεγγαρι
 Και ξετυλιζει ογληγορα κατι που εκειθε βγαινει,
 Κι ομπρος μου ιδου που βρεθηκε μια φεγγαροντυμενη.
 Ετρεμε το δροσατο φως στη θεικια θωρια τς,
 Στα ματια της τα ολομαυρα κ στα χρυσα μαλλια της.

                                                                 5 { 22 }

 Δεν ειναι λογια ηχος λεπτος....
 Δεν ηθελε τον ξαναπει ο αντιλαλος κοντα του.
 Αν ειν δεν ηξερα κοντα, αν ερχονται πιο περα
 Σαν του Μαιου τες ευωδιες γιομιζουν τον αερα,
 Γλυκυτατοι, ανεκδιηγητοι
 Μολος ειν ετσι δυνατος ο Ερωτας κ ο Χαρος.
 Μ αδραχνεν ολη την ψυχη, και να μπει δεν ημπορει
 Ο ουρανος, κι η θαλασσα, κι η ακρογιαλια, κι η κορη.
 Με αδραχνε, και μ εκανε συχνα αν αναζητησω
 Τη σαρκα μου να χωριστω για να τον ακλουθησω.
 Επαψε τελος κι αδειασεν η φυσις κ η ψυχη μου,
 Που εστεναξε κι εγιομισεν ευθυς οχ την καλη μου.
 Και τελος φθανω στο γιαλο την αρραβωνιασμενη,
 Την απιθωνω με χαρα, κι ητανε πεθαμενη.

                                                         Θ Ε Μ Α Τ Α


1.  Ποια βασικα θεματα των εκπροσωπων της Επτανησιακης σχολης αναγνωριζετε στον " Κρητικο" του Δ. Σολωμου; Να τεκμηριωσετε την απαντηση σας με βαση τα αποσπασματα που σας δοθηκαν παραθετοντας ενα χαρακτηριστικο παραδειγμα για το καθενα.             ( 15 μοναδες )

2.  Να εντοπισετε τα χρονικα επιπεδα της αφηγησης που διακρινετε στα αποσπασματα του ποιηματος τεκμηριωνοντας την απαντηση σας                                                        ( 20 μοναδες )

3. Συμφωνα με τον Ερατοσθενη Καψωμενο " ο θανατος της κορης, σε συναρτηση με τα κινητρα κ το περιεχομενο της προσπαθειας του Κρητικου( σωτηρια της αγαπημενης), αποκαλυπτει τον αφηγηματικο ειρμο που συνδεει κ ενοποιει τις τρεις φασεις της δοκιμασιας του ηρωα στη θαλασσα". Να σχολιασετε την αποψη αυτη.                                                                                    ( 20 μοναδες )

4. Να σχολιασετε τους στιχους 53-58 του αποσπασματος 5 (22).       ( 25 μοναδες )

5. Να εντοπισετε τις ομοιοτητες ως προς το περιεχομενο αναμεσα στα παραπανω αποσπασματα απο τον "Κρητικο" του Δ. Σολωμου κ στο ποιημα" Αναδυομενη" του Αγγελου Σικελιανου
                                                                                                              ( 20 μοναδες )

                                                          Αγγελος Σικελιανος, Αναδυομενη


                                Στο ροδινο μακαριο φως, να με , ανεβαινω της αυγης,
                                με σηκωμενα χερια.
                                Η θεια γαληνη με καλει του πελαου,ετσι για να βγω
                                προς τα γαλαζια αιθερια...

                               Μα ω οι αξαφνες πνοες της γης, που μες στα στηθια μου χιμαν
                               κι ακερια με κλονιζουν!
                               Ω Δια, το πελαγο ειν βαρυ, και τα λυτα μου τα μαλλια
                               σαν πετρες με βυθιζουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια: